~ศรีพรรณ ทรงกระบอก ลั้นลา~

บางครั้งเราก็รู้สึกถึงความเหงา ที่คืบคลานเข้ามา

วันเวลาก็ผ่านไปทีละวัน กับการที่ต้องอยู่คนเดียว

เราใช้เวลาอยู่คนเดียวมาเกือบทั้งชีวิต หากไม่นับพ่อแม่ และญาติๆ

นั่นเป็นความรักที่ไม่มีวันหมดไปจากหัวใจ มีความสุขทุกครั้งที่คิดถึง

แต่ความเหงานี้ ไม่เหมือนเช่นความรักนั้น ยิ่งเหงา ก็ยิ่งเซ็ง

คนอื่นเค้าก็มีคู่กัน มีความสุขในวันวาเลนไทน์ 

ส่วนตัวเรารึ? ไม่เคยได้ลิ้มชิมรสชาดนั้นหรอก เคยแต่แอบชอบเค้าไปทั่ว

คนที่คิดว่ารัก คนที่คิดว่าชอบ สุดท้าย เล่นตัวเกิน เค้าเลยเปลี่ยนใจ สมน้ำหน้า ฮ่าๆๆ

อยากมีกับเค้าบ้างนะ อยากรู้ว่ามันเป็นยังไง แม้จะรู้ว่าต้องเิลิกราก็เถอะ

แต่ก็เถอะนะ คิดอยู่เสมอแหละ ว่าถ้าเค้าคนนั้นจะมา ก็มาเองแหละ

แม้ว่าจะขึ้นคาน ก็ตาม ฮ่าๆๆๆ 

อยู่กับพ่อแม่ กับญาติ กับหลาน มีความสุขดีนะ แม้ว่ามันจะเป็นความสุขคนละอย่างก็เถอะ

แม้ยามที่เราชอบใครแล้ว เค้าคนนั้นจะทำให้เรามีความสุข แค่เพียงเล็กน้อย ก็พึงพอใจแล้ว

ความรักเป็นเหมือนสิ่งที่เข้าใจยาก อธิบายยาก แต่ทุกคนก็ยังอยากมีความรักอยู่ดี

ใครหละที่จะไม่อยากมีมันเลย เป็นไปไม่ได้อย่างสิ้นเชิง

เมื่อรัก ก็ต้องมีทุกข์ แต่ก็พร้อมที่จะทุกข์ เพราะรักแล้วมีความสุข 

อ่านแล้วงงๆ แต่ก็อยากจะเขียน ฮ่าๆๆๆ 

เหงาบ้างเป็นบางเวลา  ^^

วันที่ 16 เป็นวันที่มีทั้งความสุข แล้วก็ความทุกข์ ฮ่าๆๆ

เล่าเรื่องทุกข์ก่อนละกัน

เรื่องมันมีอยู่ว่า เพื่อนที่แสนดี ทำหน้ามุ่ยอีกแล้ว เบื่อมากมาย

คนเราไม่สามารถที่จะเอาใจใครได้ตลอดทั้งวัน ไม่รู้ว่าทำอะไรไม่ถูกใจอีก

น่าเบื่อ กี่ทีๆ ก็ชักสีหน้าอยู่นั่นแหละ แม่ง ไม่คิดว่าเราจะหมดความอดทนมั่งไงวะ

ไม่ได้ตรัสรู้เองได้ จะได้รู้ว่าไม่พอใจเรื่องอะไร อ่ะ พอ เรื่องที่หนึ่งจบไป

 เรื่องที่สองของความทุกข์ คือเพื่อนในกลุ่มโปรเจค พูดกระทบจิตใจอย่างรุนแรง

จริงอยู่กุไม่ทำงาน แต่กุก็ทำนะ ถามตลอด เพียงแต่ว่ากุก็ต้องไปทำงานอื่นที่กุมี

กุมีเรียนมากกว่าพวกมึง 2 วิชา มึงผ่านแล้วนี่สาด แต่ทำไมต้องใช้คำพูดแบบนั้นด้วย

ไม่คิดว่ามันจะทำร้ายจิตใจบ้างเหรอวะ กุทำงานนะ แต่ทำน้อย คำพูดแบบนั้นหนะ 

ถึงมึงไม่คิดอะไร แต่กุคิด เพราะกุร้อนตัว ฮ่าๆๆ แต่ว่าถึงงั้นก็เถอะ ควรจะเลือกคำพูดที่มันดีดีหน่อยเถอะ

เห็นใจกุหน่อยดิ สาด จบ!! 

ต่อไปเป็นเรื่องความสุขบ้าง >//<อยากเล่ามากมาย จาก 2 เรื่องบน ตกเย็นมา

แดกเบียร์ก็หายแล้ว ฮ่าๆๆ แต่มันมากกว่านั้นอ่ะดิ๊

วันที่ 16 เนี่ย เป็นงานภาค ทำบุญ มีกินเลี้ยง แล้วไอ้ตอนกินเลี้ยงเนี่ยแหละ 

คือเราชอบรุ่นพี่อยู่คนนึง ชอบมาตั้งนานแล้ว แต่แบบก็รู้อ่ะว่าเ้ค้ามีแฟนแล้ว

แต่ก็ขอมองอยู่ห่างๆ ก็พอ เพราะทำใจไปแล้ว แต่!!! ก่อนงานจะเลิก

เราก็แบบของร้องเกะหน่อย ของฟรี อยากร้อง ^^ ก็เลยจัดมา บ่กล้าบอกครู(แต่หนูกล้าบอกอ้าย)

มันส์คัก ฮ่าๆๆ แล้วก็ร้องยาวไป ใครร้องเพลงไหนเราขอไมค์ ร้องด้วยหมด ฮ่าๆๆ 

เสร็จแล้วเค้าจะเก็บเกะ เก็บเครื่องเสียง เก็บโต๊ะจีน ต้องย้าย เอาโต๊ะภาคมานั่ง ก็นั่งกันยาวไป

ทั้งรุ่นพี่ รุ่นเดียวกัน รุ่นน้อง สิบกว่าคนได้ ซักพักเบียร์หมด เอาแล้วงานเข้า

พี่ที่เราชอบบอกว่า ใครอยากได้เบียร์ พี่หนุ่ยเลี้ยง  เพื่อนตัวดี เสือกบอกว่า

มึงอ่ะมาเลย มาเอาตังค์เลย มึงกินเบียร์ไม่ใช่เหรอ? ขอมาก็จัดให้สิ เข้าไปพูดคุย เรียบร้อยเสร็จสรรพ

ด้วยอารมณ์กำลังเข้าที่ ไม่มีอายแล้วตอนนั้น ฮ่าๆๆ พี่แกเม้าท์ ซะยกใหญ่เลยคราวนี้

อ๊ายส์ ถึงเมาแต่เค้าก็เขินน้า และแล้วเฮียแกก็เปลี่ยนชื่อให้เราเป็น น้องเยาวราช เนื่องจากตาของเรา

มันเล็กมาก แบบไ่ม่มีชั้นตา ฮ่าๆ เฮียแกบอกว่า เห็นหน้าตอนแรกนึกว่ามาจากเยาวราช

แต่พอเห็นร้องเพลงนั้น เ่อ่อ..ไม่ใช่และ แกบอก ฮ่าๆๆ คุยไปคุยมาให้เราไปเป็นสายเทคซะงั้น

ก็เลย Accept มันซะเลย ขอมาก็จัดไปสิคะ สนอง need ฮ่าๆๆ แล้วตอนที่เฮียแกรอคำตอบ

แกก็ไปเข้าห้องน้ำเพื่อนเฮียแก เลยบอกว่า มึงรีบๆเลย "กุรู้ว่ามึงเล็งอยู่"

เราเหวอไปเลย ฮ่าๆๆ แต่ก็นะ เม้ากันเมามัน

สนุกสนานเฮอาปาจิงโกะ ยันตีสี่ ไปต่อข้าวต้มโอบะ และก็กลับหอ เรื่องก็จบด้วยประการฉะนี้แล

รู้สึกดี มีความสุข ฮ่าๆๆ  

edit @ 24 Jan 2010 00:40:31 by ศรีพรรณ ทรงกระบอก